تاریخچه بسکتبال

پوکر آنلاین

در اوایل دسامبر 1891، جیمز نایسمیت کانادایی، استاد تربیت بدنی و مربی در مدرسه آموزش انجمن مسیحی مردان جوان بین المللی [6] (YMCA) (امروز ، کالج اسپرینگفیلد) در اسپرینگ فیلد، ماساچوست، در تلاش بود تا سالن بدن سازی خود را حفظ کند کلاس فعال در یک روز بارانی. او به دنبال یک بازی پرتحرک داخل سالن بود تا شاگردانش را در زمستانهای طولانی نیوانگلند مشغول و در سطح مناسب بدنی نگه دارد.

وی پس از رد سایر ایده ها به دلیل خشن بودن یا مناسب نبودن سالن های ورزشی دیواری، قوانین اساسی را نوشت و سبد هلو را روی پیست مرتفع میخ کرد. در مقابل با شبکه های بسکتبال مدرن، این سبد هلو کف خود را حفظ کرد و توپ ها باید به صورت دستی پس از هر "سبد" یا امتیاز کسب می شدند. با این وجود این ناکارآمد بود، بنابراین پایین سبد برداشته شد، و اجازه داده شد که هر بار توپ ها با یک میخ بلند خارج شوند.

در ابتدا بسکتبال با یک توپ فوتبال انجام می شد. در آن زمان این توپهای گرد از "فوتبال اتحادیه" با مجموعه ای از بندها برای بسته شدن سوراخ مورد نیاز برای قرار دادن مثانه بادی پس از چرخش قسمتهای دیگر دوخته شده از پوشش توپ در خارج ساخته شده است.

این بندها می توانند باعث عبور غیر منتظره و دریبل شوند. سرانجام یک روش ساخت توپ بدون توری ابداع شد و این تغییر در بازی توسط نایسمیت تایید شد. (در حالی كه در فوتبال آمریكا، ساخت توری برای چسبیدن سودمند بود و تا به امروز نیز باقی مانده است.) اولین توپهای ساخته شده مخصوص بسكتبال قهوه ای بودند و فقط در اواخر دهه 1950 بود كه تونی هینكل ، در جستجوی توپی بود كه برای بازیکنان و تماشاگران بیشتر دیده شود، توپ نارنجی را که اکنون مورد استفاده مشترک است ، معرفی کرد.

دریبل بخشی از بازی اصلی نبود به جز "پاس گزاف گویی" به هم تیمی ها. پاس دادن توپ وسیله اصلی حرکت توپ بود. دریبل سرانجام وارد شد اما به دلیل شکل نامتقارن توپهای اولیه محدود شد. [مشکوک - بحث کنید] دریبل زدن در سال 1896 معمول بود، و قاعده ای در برابر دریبل مضاعف تا سال 1898 بود.

از سبدهای هلو تا سال 1906 استفاده می شد که سرانجام حلقه های فلزی با تخته های پشتی جایگزین شدند. به زودی یک تغییر بیشتر ایجاد شد، بنابراین توپ فقط از وسط عبور کرد. هر وقت شخصی توپ را در سبد قرار می داد ، تیمش یک امتیاز می گرفت. هر تیمی که بیشترین امتیاز را کسب کند برنده بازی است. این سبدها در ابتدا به بالکن میان طبقه زمین بازی میخ میخ شده بودند، اما وقتی تماشاگران در بالکن شروع به دخالت در شوت می کردند ، این غیر عملی بود. صفحه پشتی برای جلوگیری از این تداخل معرفی شد. این تأثیر اضافی در اجازه دادن به عکس های برگشتی داشت. خاطرات دست نویس نایسمیت ، که نوه او در اوایل سال 2006 کشف کرد، نشان می دهد که او از بازی جدیدی که اختراع کرده بود ، که شامل قوانین بازی کودکان به نام اردک روی سنگ است، عصبی بود، زیرا بسیاری از آنها قبل از آن شکست خورده بودند.

فرانک ماهان، یکی از بازیکنان اولین بازی اصلی، پس از تعطیلات کریسمس ، در اوایل سال 1892، به نایسمیت نزدیک شد و از او پرسید که قصد دارد بازی جدیدش را بنامد. نایسمیت پاسخ داد که او به این فکر نکرده است زیرا او فقط در شروع بازی متمرکز شده است. ماهان پیشنهاد داد که آن را "توپ نایسمیت" بنامند ، که در آن او خندید و گفت که نامی از این دست باعث از بین رفتن هر بازی خواهد شد. ماهان سپس گفت: "چرا آن را بسکتبال نمی نامیم؟" نایسمیت پاسخ داد، "ما یک سبد و یک توپ داریم ، و به نظر من می تواند نام خوبی برای آن باشد." اولین بازی رسمی در سالن ورزشی YMCA در آلبانی ، نیویورک انجام شد 20 ژانویه 1892، با نه بازیکن. بازی با نتیجه 1 0 به پایان رسید. شوت از 25 فوت (6.6 متر) در زمینی درست به اندازه نصف زمین دادگاه امروزی استریت بال یا اتحادیه ملی بسکتبال (NBA) ساخته شده است.

در آن زمان فوتبال با 10 تیم در یک تیم بازی می شد (که به 11 نفر افزایش یافت). وقتی هوای زمستانی برای بازی فوتبال خیلی یخ زده بود ، تیم ها را به داخل خانه می بردند و راحت بود که آنها به دو نیم تقسیم می شدند و در هر طرف 5 نفر بسکتبال بازی می کردند. با 1897 1898 تیم های 5 نفره استاندارد شدند.