بسکتبال بانوان

پوکر آنلاین

بسکتبال زنان در سال 1892 در کالج اسمیت آغاز شد، زمانی که سندا برنسون، یک معلم تربیت بدنی، قوانین نایسمیت را برای زنان اصلاح کرد. اندکی پس از استخدام وی در اسمیت، برای کسب اطلاعات بیشتر در مورد این بازی به نایسمیت رفت. وی که شیفته این ورزش جدید و ارزشهایی بود که می توانست به او بیاموزد، اولین بازی بسکتبال دانش آموزی زنان را در 21 مارس 1893، هنگامی که تازه واردان اسمیت و دبیرستان در برابر یکدیگر بازی کردند، ترتیب داد. با این حال، اولین بازی بین نهادی زنان در سال 1892 بین دانشگاه کالیفرنیا و مدرسه میس هد انجام شد.

قوانین برنسون برای اولین بار در سال 1899 منتشر شد و دو سال بعد او سردبیر اولین راهنمای بسکتبال زنان A. G. Spalding شد. دانش آموزان تازه وارد برانسون کلاس اول دبستان را در اولین بازی بسکتبال بین کالج زنان در کالج اسمیت، 21 مارس 1893 برگزار کردند. در همان سال، زنان Mount Mountoke و کالج Sophie Newcomb (با مربیگری کلارا گریگوری بائر) زنان بسکتبال را شروع کردند. در سال 1895، این بازی به کالج های سراسر کشور از جمله Wellesley  Vassar و Bryn Mawr گسترش یافت. اولین بازی بین کالج زنان در 4 آوریل 1896 بود. زنان استنفورد با برکلی 9 بر 9 بازی کردند و در پایان با پیروزی 2-1 استنفورد به پایان رسید.

ساختار بسکتبال زنان ساختار بیشتری نسبت به مردان در سالهای اولیه داشت. در سال 1905، کمیته اجرایی قوانین توپ بسکتبال (کمیته ملی بسکتبال زنان) توسط انجمن تربیت بدنی آمریکا ایجاد شد. در این قوانین شش تا نه بازیکن برای هر تیم و 11 مقام وجود داشت. فدراسیون بین المللی ورزش زنان (1924) یک مسابقه بسکتبال برای زنان برگزار کرد. 37 مسابقه بسکتبال یا مسابقات دولتی دبیرستان زنان تا سال 1925 برگزار شد. و در سال 1926، اتحادیه دوومیدانی آماتور از اولین مسابقات قهرمانی بسکتبال بانوان کشور، کامل با قوانین مردان حمایت کرد.

Edmonton Grads، یک تیم بانوان کانادایی در تورمنت مستقر در Edmonton، آلبرتا، بین سالهای 1915 و 1940 فعالیت می کرد. Grads در سراسر آمریکای شمالی گشت و گذار داشتند و فوق العاده موفق بودند. آنها رکورد 522 برد و تنها 20 باخت را در این بازه زمانی ثبت کردند، زیرا هر تیمی که می خواست آنها را به چالش بکشد، ملاقات می کردند و تورهای خود را از طریق ورودی دروازه تأمین می کردند. گرادها همچنین در چندین سفر نمایشگاهی به اروپا خوش درخشیدند و چهار دوره مسابقات پیاپی المپیک نمایشگاهی را در سالهای 1924، 1928 ، 1932 و 1936 برنده شدند.

با این حال، بسکتبال زنان تا سال 1976 یک ورزش رسمی المپیک نبود. بازیکنان گرادز بدون حقوق بودند و مجبور بودند مجرد بمانند. سبک Grads بدون تأکید بیش از حد بر مهارت های تک تک بازیکنان ، به بازی تیمی متمرکز بود. اولین تیم AAU All-America زنان در سال 1929 انتخاب شد. لیگ های صنعتی زنان در سراسر ایالات متحده به وجود آمد و ورزشکاران مشهوری از جمله Babe Didrikson از مدورهای طلای طلایی و All All Red Heads Team آمریکا که با استفاده از قوانین مردان در برابر تیم های مردان شرکت می کردند ، تولید شدند. در سال 1938، مسابقات قهرمانی کشور بانوان از یک بازی سه زمینی به یک بازی دو زمینی با شش بازیکن در هر تیم تغییر یافت.

اتحادیه ملی بسکتبال زنان (WNBA) مورد حمایت NBA در سال 1997 آغاز به کار کرد. اگرچه این تعداد حضور متزلزل داشت، اما چندین بازیکن خیمه شب بازی (لیزا لسلی، دیانا توراسی و کاندیدا پارکر) به محبوبیت و سطح رقابت های لیگ کمک کرده اند. سایر لیگ های حرفه ای بسکتبال بانوان در ایالات متحده، مانند لیگ بسکتبال آمریکا (1996-1996)، به دلیل محبوبیت WNBA، تا حدودی برابر شده اند. WNBA توسط بسیاری به عنوان یک لیگ خوب شناخته شده است. با این حال، لیگ اخیراً گام هایی به جلو برداشته است. در ژوئن 2007، WNBA با ESPN قرارداد تمدید قرارداد. معامله جدید تلویزیونی از 2009 تا 2016 بود. همراه با این معامله، اولین حق الزحمه ای است که به یک لیگ ورزش حرفه ای زنان پرداخت می شود. طی هشت سال قرارداد، "میلیون ها و میلیون ها دلار" "به تیم های لیگ پراکنده شد". در مقاله ای در 12 مارس 2009، دیوید استرن، کمیساریای NBA، گفت که در اقتصاد بد، "NBA سود بسیار کمتری نسبت به WNBA دارد. ما در بین تعداد زیادی از تیم ها پول زیادی از دست می دهیم. ما بودجه بندی می کنیم WNBA حتی امسال را شکست. "